MOR BENİZLİ LEYLAK
Düşmesin diye kaldırdım başımı,
Mevsim gelince dinletemedim
Eridi türkülerime şu dağların karı,
Aktı yüzüme doğru gözyaşı
İçerde karmakarışık notalar
Hepsi ayrı telden hüzzam çalar
Neye yorsam küs müsün?
Bir ’’Off’’ la bak yine viran buralar
Adın duyar gibi oldum
Son/u noktalı bir ayrılık namesinde
Benzi mor bir leylak gibi soldum
Ya susuz toprakların duası kime?
Döktüğüm yaşlarla besledim köklerimi
Yetmedi, yine de senden tek damla düşmedi
Artık kalem tutamayan ellerine o da mı çok geldi?
Anladım gönül tellerin titremedi
Hikayenin sonu; ben sevdim o sevemedi...
Anlamak lazım zaten her seven sevilmedi.
Ona bakma yerde solan senindi.
Keziban ÜLKER


Yorumlar
Yorum Gönder